Random-ness. Now with 28% less sodium.

On Mistrust and More Crap

2007-12-27T17:37:00.000-08:00

Damn. I just want them to be honest with me. And they bombard me with reasons. READ. Crappy reasons.

"You're too young to date."
"College freshman ka pa lang."
"Una akong nakipag-date nung graduating na ako sa college."

Ano ba naman ang panlaban ko? Nanay ko yun. Wala na naman akong magagawa, 'di ba? Gustuhin ko mang makipag-debate, at mag-cite ng mga patunay na mature na ako para lumabas nang kami lang ni Les, hindi pa rin pwede.

May kilala nga ako. Sixteen pa lang. Pwede nang makipag-date.
O ha. Talo pa ko.
Possible Answer ni Mami: "Siya yun. Magkaiba ang takbo ng isip ko at ng nanay nya."

Si Kuya, pwede na nung college freshman pa lang siya.
Possible Answer ni Mami: "Lalaki naman ang kuya mo."

Hindi naman sa takbo ng isip o kasarian ang batayan. Hmm. Ako lang siguro yun. Pero ayaw pa nilang sabihin ang totoo. Kaya ayaw nilang pagbigyan, wala silang tiwala sa akin.

Yeah right. Like I'll get pregnant within five hours inside a mall with hundreds of people. Tae. Sobrang nadala sila. Ni ayaw na nila ulit akong pagkatiwalaan.

Matapos ang dalawang taon mula nung mangyari yun, wala pa rin. Kung meron na ulit, konti pa rin. Alam kong hindi ganun kadali magbalik ng tiwala.

Pero nung mapanood ko yung sinabi ni Gretchen sa TV Patrol kagabi, grabe. May quotable quote siya.

"Tao rin ako. Nadadapa. Nagkakamali. Pero natututong
tumayo."

Wow. Hands down ako sa kanya. Pero as if naman pwede ko yang sabihin kay Mami at Dadi. Baka sabihin pa nilang fan ako ni Greta.

Pero hindi yun eh. Mula nung mawala si Angel sa buhay ko, I've been trying my best to be honest. As in super honest.

Pero wala pa rin. My efforts are rendered futile. Tae.

Nakakapagod na rin eh.

Naisip ko na lang. Kapag lalo pa akong lumaban sa kanila, lalo rin nilang iisiping hindi pa rin ako nagbabago. Nakakainis. Gusto ko lang namang pagkatiwalaan ulit nila ako. Ayoko nang magsinungaling sa kanila. Ayoko ng pakiramdam eh.

Nakakainis.

Natututo rin naman ako sa mga pagkakamali ako. Hindi ako bobo. Yun ang napatunayan ko sa sarili ko. At sana bigyan man lang nila ako ng pagkakataon para patunayan sa kanila na hindi ako inutil.

Crap, Crap and More Crap

2007-12-23T21:35:00.000-08:00

First and foremost:

This is a pretty crappy post. Yes. Crappy. The rants, my mood, what I'm feeling right at this very moment - crap. It's just plain, boring crap. And maybe the only reasons that you'll still continue reading this are a) you like hardcore crap and b) you know me personally and you're completely aware that I write crappy blog entries. Hence, that's fine with you.
In case you wouldn't believe what I said in #1, take a long hard look at my mood icon. It's crappy, isn't it? ^_^
If you're not into crappy, mushy stuff about missing someone badly, then please visit another less crappy blog. Hey, I'm trying to save you guys from hating me.
I read this from another blogger's, uh, blog. "I blog to express, not to impress."

Don't tell me I didn't warn you.

*****************

Matagal-tagal na rin akong hindi nakakapag-update ng blog. Wala siguro sa blogger's mood. O kaya, wala lang insidenteng sobrang nagpagalit sa akin (i.e. enrollment, Lunarock induction pagpapaalam blues).

At heto na naman ang isa pa. Since matagal na panahon na ang nakalipas mula nung sinulat ko yung huling entry, medyo mahaba ang isang 'to. Naipon na ata ang lahat ng sama ng loob ko.

Tae. At December 24 ngayon. Di ba dapat masaya ako, tayo, sila? Tayong lahat? Siguro nga masaya ako. Uhh. Ang labo. Para kasing wala lang lahat. Tae ulit. Wala lang. Parang summer vacation lang.

Masaya ako. Haha. Ang weird. Gusto ko kasing maiyak. Pero hindi dahil sa tuwa. Natatakot lang siguro ako. Siguro nga sobrang miss ko na siya. Sa cellphone at RF lang kami nagkakaalaman.

At yun nga. Naisip ko na lang. Paano kung wala akong load? Paano kung hindi ako makaconnect sa server ng RF? Paano kung may gumagamit ng PC? E di wala na. Yun na nga lang ang means of communication namin. Hindi pa laging maaasahan. Milya-milya ang layo namin sa isa't isa. Hindi ko naman siya pwedeng papuntahin na lang ng Maynila kung kailan ko gugustuhin. Karamutan naman yun. Hindi naman niya kasalanang sa Laguna siya nakatira. Wala naman kaming magagawa tungkol dun sa ngayon. Ano ba naman ang pwede naming gawin maliban sa magtiis?

Paano na kapag graduate na siya? Swerte na lang sa aming dalawa kung dito siya sa Maynila makakahanap ng trabaho. Pwede ko pa rin siyang makasama. Eh paano kung hindi sa Maynila? Paano kung sa Laguna pa rin? Paano kung mag-abroad siya?

Hindi kasi ako sanay sa ganto.

Absence makes the heart grow fonder. Daw.

Crap yun. Kalokohan. Haha. Not applicable sa akin.

Immature nga siguro ako. Pero ngayon, natututo na ako. Marunong naman akong maghintay eh. Haha. Madali naman akong kausap. Tiis pa rin. Kailangan ko na lang gawin ang dapat kong gawin. Wala naman ako sa lugar para magreklamo. Sino at ano ba naman ako para magsalita?

Kahit nga sa kanya hindi ko sinasabi. Ang damot ko. Ayoko naman kasing problemahin pa niya to. Baka kung ano pa gawin nya. Baka kung ano pang isipin nya.

Sa totoo lang, ako rin naman ang nagpapahirap sa sarili ko. May pinoproblema ako. Kanino ko sasabihin? E di sa keyboard. Kapag kasi sinabi ko sa iba, baka pati sila maapektuhan. Baka hindi sila makarelate. Ako pa rin ang mukhang tanga. Baka isipin pa nila na ang babaw ng pinoproblema ko. Mababaw ang pinoproblema ko, mababaw ako.

Pero ba't ganun? Parang ang daming umaapekto sa akin? Siguro nga inggitera ako. Pero ayoko namang aminin na naiinggit ako dahil alam kong masama ang maiinggit. Yun ang tinuro sa akin ng nanay ko.

Gusto ko na lang maiyak.

Ang cute talaga ni Hiro Nakamura. ^___________^

Emo? Hell No (and they rhyme)

2007-11-05T05:30:00.000-08:00

Anxiety

Walking through an unfamiliar town
Faceless people passing by
A conundrum is keeping me down
It's eccentric, I don't know why

Those hypocritical grins
And insincere affections
I obtain nothing but these
Still, I search for resolutions

Despair and misery
What's in store for me?
Time and destiny
Now all I feel is anxiety

An enigma, it stays as is
Always torment, never bliss
How can I persist
When all I undergo is this?

Engulfed by the misty ambiance
I let my head sink in my palms
For all I want to do is to overlook
About the love that I once mistook

Uh. Yea. Written way back when I was still in first year high school. At ang emo pala ng dating nito. Buti naman at hindi nalaman ng madlang people na ako ang sumulat nito. Haha. I never had it published with my name under the title. Gumamit lang ako ng pen name nung binigay ko 'to sa Literary Ed ng school paper namin. Wala na daw kasing nagsu-submit.

At yun nga. Hindi ko rin alam kung ano ang inspiration ko nung sinulat ko to. Mali rin naman ang pagkakagawa. Uhh. Freeform ba tawag dun? Basta yung malayang pagsulat. Walang sukat, walang tugma.

Anyway, emo. Ano ba talaga ang emo? Maliban sa shortcut form ng salitang 'emotional', ano pa ba ang ibig sabihin nito? Kahit ang isang pamamaraan ng pananamit ay tinatawag na emo. Nabasa ko rin sa isang vandalism na ang emo ay isang genre ng musika.

Malabo pa rin ang ibig sabihin para sa akin ng salitang ito. Pero isa lang ang masasabi ko:

Hindi ako emo. Hell no.

At sana may makasagot ng tanong na umusbong mula sa aking katangahan.

***

Mga significant events sa aking buhay:

Nalaman ko na may blog pala ang sosyal na chimay na si Inday. Haha.
Nakaalala ako ng mga bagay na ~~walang kinalaman sa course ko ngayon~~ natutunan ko sa Physics. Sumakit lang ang ulo ko. Yun ay ang Quantum Theory. Haha. At nagkataong ka-chat ko sila Kuya Lester at Kuki kaya sila ang nagtiyaga at tumiis sa aking mga pinagsasabi.
Pati rin pala ang Pater Noster o ang Latin version ng Our Father. Buti na lang hindi ko nabanggit ang Salve Regina.
Inutusan ako habang nagpopost dito. Naasar ako. Ayokong pinapahanap sa akin ang mga bagay na nasa harap lang ng nagpapahanap sa akin. o_o
Gusto ko may #5 para hindi naman masagwang tingnan.

Makulay ang buhay 'pag ginawang gulay. Yea right.

Hello, Betty Banana!

2007-11-02T05:58:00.000-07:00

Sa hindi nakakaalam, si Betty Banana ay isa sa mga mascots ng Lactum. Uhh. Yun. Nakatanggap ako dati ng GM galing kay Bianca. Pumapalit na daw ang commercial ng Lactum sa Knorr. Haha. Quoting Bianca:

"Wala pa ring tatalo sa sinabawang gulay."

Well said. Haha. Galit talaga ako sa mga commercials. Noon pa, kahit ngayong alam kong mga ads na tulad nito ang bumubuhay sa mga local broadcasting stations. At dahil hardcore Catholic [ata] ako, alam ko na mayroong 'lies of propaganda'. Yeah. Yun nga. Lahat ng pwede nilang sabihin, sasabihin nila sa mga ads nila, makabenta lang. At dahil malakas ang hatak ng media sa madlang people, marami ang madali nilang napapaniwala.

Hay. My point of view. Malabo. At may kinalaman pa sa advertising ang course ko. Bahala na si Batman sa kung anong klase ng trabaho ang bagsakan ko. Hay.

***

Tapos na ang induction. Uhh. Halos isang linggo na ang nakalipas. Yea. ^^ Masaya naman ako. All the prayers, rituals, ~~animal sacrifices~~, mga ginawa nila Kuya Lester, Kuya Tzad, Kuya Rikki, Kuya Ced - basta, sa mga kumausap kay Mami - finally paid off. Haha.

At ngayon, dahil sobrang faithful ako sa law ni Kuya Newton, isa na namang problema ang kinakaharap ko ngayon. Biruin mo, first year pa lang ako, may possibility nang ma-delay ako. Wow. First year, second sem.

Ang CRS o ang Computerized Registration System. Haha. Ang salarin. Computerized...yeah right. All the more reason for it to be such a pain in the neck. Ang alam ko, priority ang freshmen. Pero ano to?!

Eighteen units dapat ako. Hindi kasama sa bilang ang PE. Anyway, naka-9 lang ako. 0_O How's that? *sniff* Pinoproblema ko pa ngayon kung paano makukuha yung remaining 9 units. Hay. At naubusan pa ako ng slot sa isang MAJOR SUBJECT. Kalokohan naman yun.

I'm not going to rant about that controversial TOFI. Marami rin siguro kaming hindi pinalad na makakuha ng subjects bago ang mismong enrolment. Hay. Taeness.

Wala na akong masabi. Ay. Meron pa pala.

I love CRS.

Word of the Day: Tae

2007-10-24T06:41:00.001-07:00

TAE. Tae talaga. Ganitong-ganito ang itsura ko ngayon. Erm. Hindi naman ako luhaan pero ganun pa rin. TAE. Nakakaasar. Officially pissed off.

Tae Issue #1:
Induction

Ako: Ma, nabasa mo na yung letter?
Mami: Hintayin mo Daddy mo. [pause] Sa Tagaytay?
Ako: Oo.
Mami: Ba't doon pa?
Ako: 'Di daw pwede sa school.
Mami: Baka frat yan ah. Anong gagawin nyu doon?
Ako: May program daw.
Mami: Hingin mo kay Lester yung line-up ng gagawin ninyo.

Reaction ko deep inside: What the f---. E confidential nga yung program. Parang ang dali lang hingin nun a.

Frat? Tae. Frat daw. Kahit ako, nainsulto dun. Pero naintindihan ko naman yung pagiging mabusisi ni Mami. Tae kasing frat-related violence yan. Nagkaroon na tuloy na generalization. Kahit mga orgs (GAWD! Orgs na may specific objectives) nadadamay. Tae talaga.

At dahil matitino ang grades ko, sabi ko sa kanila, yun na lang ang kick back ko. Eh TAE. Parang wala lang. Parang hindi pa rin uubra. Tae. Ba't parang ang hirap magpaalam?

At dahil sa pagiging mabusisi ni Mami, may possibility na magiging epal ako. Taeness. Go figure. Ayoko nang isipin. Naiinis lang ako lalo. Tae talaga.

Tae.

Tae Issue #2:
Sipon

I'm down with a cold. Napalitan ng sipon yung sakit ng ulo ko kani-kanina lang. Tae. Ayoko pa naman ng may sipon. Ubo, ayos pa. Sipon hindi. Alam n'yo na siguro kung bakit.

And for some strange reason, nangangati ang likod ko kapag may sipon ako.

Tae.

Funky Crazy Buddha Talk

2007-10-21T07:25:00.000-07:00

Gantz. Yun. Parang ayoko nang basahin. Hehe. Madrama na eh. Wala lang. Nabasa ko na rin yung huling chapter. Tae pala yung ending. Puro funky crazy Buddha talk kasi e. Haha.

Parang tinatamad ako magkwento. Hehe. Ganto na lang.

Nagpunta kaming Quiapo. First time kong makapunta dun at nakapaglibot. Sinamahan ko si Mami. Dun ko daw makikita ang tunay na mukha ng buhay. >_<
Yun. Ayos na kami ni Mami. Yeah.
Magkatext kami ni Adorabs kanina. Ang topic: the Philippine government. Siya lang naman ang nakakausap ko tungkol sa mga boring stuff na hindi gaanong pinagtutuunan ng pansin ng mga taong kaedad ko.
Naalala ko ulit yung daya sa math na nalaman ko nung 3rd year. Hehe. (Yak. Geek mode ulit.)

At may himala. Haha. Maayos ang grade ko sa Techniques, Visual Perception pati Judo. Hay. Three down, three to go.

Kaso. Yun nga. Law pa rin ni Kuya Newton.

Medyo badtrip pa rin. Para kasing may inaasahan ka, kaso...wala. Alam kong mali ring mag-expect.

'Pag umasa ka, madi-disappoint ka lang.

Totoo naman. Hehe. Ganun talaga.

Ayoko munang ikwento. Asar pa rin ako.

Sana payagan ako sa induction.

There is No Cow Level

2007-10-20T05:51:00.000-07:00

Erm. Cheat sa Starcraft. Wala na akong maisip na title. At namimiss ko na maglaro. Huhu. Then, release ng SC2 next year. Yea.

Wala lang. Geek mode. Tae.

Obvious ba na pinapasaya ko sarili ko? Asar talaga. Ganun naman palagi. At the end of the day, something bizarre happens and completely destroys your mood. Total annihilation. Beating your emotional ego to a bloody pulp.

Ang labo rin naman naman kasi ni Mami. Hindi ko na alam kung paano kikilos. Nagkataon pa sa induction. Tae talaga.

Yun. Galit pa rin siya. Erm. Yun.

Ayoko na muna sanang isipin yun kaso hindi naman pwede. Ang liit ng bahay namin kaya talagang awkward ang walang pansinan.

Sumasakit na ulo ko. >_<

Wala lang. Bummed out. Gusto ko lang matulog.

Pati ice cream.

Take me anywhere...anywhere but here.

Wa. Kaasar. I'm totally helpless.

Sinubukan kong magdrawing. Wala. Sinubukan ko ring tumugtog. Wala lang. Lalo akong naasar. Wala rin akong ganang kumain.

Daig ko pa ang nakipag-break sa two-timer na boyfriend sa pagmo-mope.

Hmm. Sana lang talaga payagan ako.

DotA na lang tayo. Tae.

Screw It

2007-10-18T09:13:00.000-07:00

OK na sana lahat kaso. Shemay. Ano ba naman yun?

Since the day our college lives officially started (which was way last June), hindi ko na nakita ang mga former classmates ko. (Okay, so mayroong mga occasional "bump into's" pero yun na yun.) So yun nga. Err...ngayon na lang ulit ako nakaranas ng matinong reunion. I'm supposed to be happy and whatnot. Pero. Erm. Ganun talaga.

Sabi ni Kuya Newton:

"For every action, there's always an equal and opposite
reaction."

Kahit ba sabihin ninyong pang-Physics lang yan, applicable din yan sa totoong buhay. Yun nga. Quarter to 11, umalis na ako sa bahay at nagpunta na sa supposed meeting place namin. Akala ko ako na lang hinihintay dahil 10:30 AM ang usapan. Bili naman ako ng Slurpee. Hindi ko rin naman nagustuhan. Huhu. Wala palang laman sikmura ko at bigla akong napainom ng softdrink. Tae.

So yun. Err.

11:00 - Hyper text brigade na ako dahil wala pa ring dumadating/nagrereply.
11:30 - Nagtext si Latootz at sinabing kakagising nya lang.
12:00 - Dumating si Mylang. Nagyaya ako sa McDo. Craving for fries. Mehehe.
12:30 - Nagtext si Cielo at nagpapasundo sa 711 na katapat ng McDo kung saan kami kasalukyang lumalamon. Naiiyak na daw siya. Haha.
1:00 - Pumunta na kami kila Bianca. Yea.

At yun nga, napuno ang hapon namin ng English ni Pokwang, baluktot na English ng kasama nyang naging contestant sa search for the next White Castle girl, lechon manok, piano recital ni Cielo, Lita's Store, Guitar Hero, yung chichang hindi ko maalala ang pangalan, Naruto Shippuden, Tekken 5, Resident Evil 4 (Wa...Leon...T-T), Pinoy Big Brother, cam moments...err...yun. At iba pang hindi ko na maalala. Huhu. Masaya. Sobra.

At na-drain ang cellphone ko.

Yun. 6 na kami umalis kila Bianca. Para na pala akong umuwi galing sa UP nang walang traffic sa Shaw dahil 7:30 na ako nakarating sa bahay. Huhu.

Pero bago yun, meron pang nangyari sa tricycle.

Sa palengke kami bumaba ni Mylang. Isang sakay na lang ako. Yun nga. Tricycle. Yung una kong nilapitan, 20 daw bayad. Hallur. 15 lang kaya (12 pa nga talaga yun e). Kung mayaman lang ako at hindi bakasyon (di tulad ngayon), pumayag na sana ako. Kaso nasa über cheapskate mode ako kanina kaya...yun. Hindi ako sumakay. Dun ako sa pangalawa sumakay.

E di yun, pagdating, nag-abot ng bente, naghintay ng sukli. Tapos.

Manong: Magkano ba binabayad nyo?
Ako: Kinse ho.
Manong: (Nag-abot ng P5) Sinabi mo na sana kanina nang
hindi kita sinakay. Kawawa naman kami.

First time when I felt really, really bad over a five-peso coin. Ang panget ng pakiramdam. Yun.

Salubong ba naman ng lola ko sa akin: "Patay ka sa nanay mo."

Ano ba naman yun?

Yun nga. Galit si Mami. Kanina pa pala ako tinetext. Wala naman akong magawa kanina dahil off na cellphone ko. Nung chinarge ko, saka ko lang nabasa yung mga text nya.

Kukunin nya na lang daw yung cellphone ko dahil wala namang silbi. Malas. Ngayon na lang ulit ako lumabas nang na-drain ang cellphone, saka pa siya nagtext. At galit pa siya. Tae talaga.

Matagal na daw nangyayari yun. Eh ngayon lang kaya. Sus. Ewan.

Ang masaklap, baka idamay pa nya yung activity namin sa org sa Monday at kahit yung induction namin sa galit niya. Ganun naman siya eh. Pero sana, wag naman. Matagal na akong nagpaliwanag sa kanya tungkol sa Lunarock. Hay.

Fingers crossed...

Kuhanan pala ng classcards namin sa SocSci 1. Sana okay, para may kick back ako. Hay.

Lessons of the Day:

Masama magsoftdrinks kapag walang laman ang tiyan.
Ayoko palang pinaghihintay ako. Ayoko rin naman maging pa-VIP.
Mahirap talunin si Latootz sa Tekken.
Kapag malapit nang ma-drain ang cellphone, magtext agad kay Mami at ipagbigay-alam ito.
Mahirap na ang buhay. Kailangang maglakad.
Ayoko pa ring maglaro ng Resident Evil.
Noob pa rin ako mag-watercolor.
Mahirap ang Fine Arts sa UST. Mas mahal din ang tuition.
Parte na ng buhay ng tao ang traffic. With that as a given, hindi ko 'to pwedeng idahilan kapag ginabi ako. Tae.

Yun. Nagdrawing na lang ako. Hay. Panget ko magdrawing. Shemay. Windang sa umaga, masaya sa hapon, wasted sa gabi. Yak.

Maintaining the equilibrium. Striking a balance. Parang gulong ang buhay, minsan nasa taas, minsan nasa baba.

Hindi daw pwedeng puro saya at puro lungkot.

Buti pa siya. Nasa induction. Hay. Nandun pa siya. T-T